Strona główna » Archiwum dla admin
Autor

admin

Szyfr miłości (pamiątka) (ok. 1775 - ok. 1780)
Rokoko

Jean-Honoré Fragonard

napisany przez: admin
Napisany przez admin

🎨 Jean-Honoré Fragonard

Jean-Honoré Fragonard (ur. 5 kwietnia 1732 r. w Grasse, zm. 22 sierpnia 1806 r. w Paryżu) był wybitnym francuskim malarzem i grafikiem epoki rokoka. Uznawany jest za jednego z najważniejszych i najbardziej płodnych artystów drugiej połowy XVIII wieku we Francji, a jego twórczość stanowi apogeum i jednocześnie schyłek tego stylu.

🏛️ Jean-Honoré Fragonard – Życiorys

Fragonard pochodził z zamożnej rodziny, ale w 1738 r. jego ojciec stracił majątek i rodzina przeniosła się do Paryża. Młody Jean-Honoré początkowo pracował jako urzędnik, lecz szybko odkryto jego talent artystyczny.

Wczesna Kariera i Rzym

  • Początki: Około 1747 r. rozpoczął naukę w pracowni François Bouchera, czołowego malarza rokoka. Boucher, widząc talent ucznia, skierował go do nauki u Jean-Baptiste-Siméon Chardina, a następnie przyjął go z powrotem, gdzie Fragonard przyswoił sobie swobodną technikę malarską.

  • Pobyt w Rzymie: W 1752 r. Fragonard zdobył prestiżową nagrodę Prix de Rome za obraz Jeroboam składający ofiarę bożkom, co umożliwiło mu stypendium w Rzymie w latach 1756–1761. Pobyt ten okazał się kluczowy, artysta studiował dzieła mistrzów, a także malował liczne szkice krajobrazów. Nawiązał wówczas bliską przyjaźń z malarzem Hubertem Robertem.

Szczyt Kariery i Schyłek

  • Sukces w Paryżu: Po powrocie do Paryża w 1765 r. odniósł wielki sukces obrazem Koresus i Kallirhoe (obecnie w Luwrze). Obraz ten zapewnił mu przyjęcie do Académie Royale de Peinture et de Sculpture.

  • Zmiana tematyki: Choć mógł liczyć na karierę malarza historycznego, Fragonard zwrócił się ku popularniejszej i bardziej lukratywnej tematyce: scenom rodzajowym, portretom oraz tematom erotycznym i galantowym, które trafiały w gusta arystokracji.

  • Rewolucja Francuska: Rewolucja 1789 r. położyła kres jego karierze, pozbawiając go głównych mecenasów. Opuścił Paryż. Paradoksalnie, dzięki interwencji malarza Jacques-Louis Davida (który był związany z nowymi władzami), Fragonard został mianowany na członka Komisji Muzeów i Konserwacji Dzieł Sztuki, a później na kuratora Luwrze.

  • Śmierć: Zmarł w zapomnieniu w Paryżu w 1806 roku.

🖼️ Twórczość i Styl

Twórczość Fragonarda jest synonimem francuskiego rokoka. Cechuje się lekkością, zmysłowością, dynamiką i wirtuozerią techniczną.

Charakterystyka Stylu

  • Tematyka: Dominują tematy z życia codziennego arystokracji, intymne sceny rodzajowe, portrety (zwłaszcza cykl Portrety fantastyczne), sceny mitologiczne, krajobrazy oraz obrazy o wyraźnie erotycznym lub galantowym podtekście.

  • Technika: Stosował impasto (grube nakładanie farby), co nadawało jego obrazom niezwykłą fakturę. Cechowała go swobodna, szybka i szkicowa maniera malowania, często stosował błyskawiczne pociągnięcia pędzla i świetliste, pastelowe kolory.

  • Światło i Kompozycja: Mistrzowsko operował światłem, które jest często rozproszone i migoczące. Kompozycje są dynamiczne, pełne ruchu i asymetrii, co jest typowe dla rokoka.

Dzieła Kluczowe

TytułRokTematykaZnaczenie
Huśtawka (Les Hasards heureux de l’escarpolette)1767Scena galantowa, erotycznaIkona rokoka, symbolizuje intrygę i frywolność.
Pocałunek skradziony (Le Baiser à la dérobée)ok. 1788Scena rodzajowaUkazuje intymność i wdzięk późnego rokoka.
Czytająca dziewczyna (La Liseuse)ok. 1776Portret, studium postaciWirtuozeria w oddaniu światła i pociągnięć pędzla.
Cykl Postępy miłości1771–1772Cykl dekoracyjnyZamówiony przez Mme du Barry. Choć odrzucony, jest szczytowym osiągnięciem dekoracyjnym.

📌 Dziedzictwo

Fragonard był ostatnim wielkim malarzem rokoka, a jego styl stał w wyraźnej opozycji do rodzącego się neoklasycyzmu, reprezentowanego przez Davida. Przez większą część XIX wieku pozostawał w cieniu. Jego twórczość została ponownie odkryta i doceniona pod koniec XIX wieku przez impresjonistów i postimpresjonistów, którzy podziwiali jego swobodę i malarską energię. Obecnie jest uznawany za geniusza koloru i światła, którego technika wyprzedziła epokę.

📚 Bibliografia

  • Rosenberg, Pierre. Fragonard: The Art of Drawing. Metropolitan Museum of Art, 1988.

  • Perrin, Jean. Jean-Honoré Fragonard. Rizzoli, 2005.

  • Krzysztofowicz-Kozakowska, Stefania. Malarstwo: Historia, techniki, arcydzieła. Wydawnictwo Kluszczyński, 2003 (dział poświęcony malarstwu francuskiemu XVIII w.).

  • Standardowe biografie i katalogi raisonné (np. prace Anny Calmann, Davida Wakefielda).

0 komentarz
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Dziewica z Dzieciątkiem (ok. 1435-1440)
Wczesny renesans

Paolo Uccello

napisany przez: admin
Napisany przez admin

🎨 Paolo Uccello (ok. 1397–1475)

Paolo Uccello (właśc. Paolo di Dono) był włoskim malarzem i mozaicistą okresu wczesnego renesansu, silnie związanym z Florencją. Jest uznawany za jedną z najbardziej oryginalnych i ekscentrycznych postaci malarstwa XV wieku (Quattrocento). Jego twórczość stanowi unikalne połączenie późnogotyckiej, dekoracyjnej stylistyki z nowo odkrytymi, naukowymi zasadami perspektywy liniowej.

⏳ Życiorys i Tło Historyczne

Paolo di Dono urodził się we Florencji około roku 1397. W młodości, od około 1407 roku, terminował w pracowni słynnego rzeźbiarza Lorenza Ghibertiego, gdzie poznał również innych przyszłych mistrzów renesansu, takich jak Donatello. W latach 20. XV wieku Uccello przeniósł się do Wenecji, gdzie pracował jako mozaicysta w bazylice San Marco.

Po powrocie do Florencji, w 1427 roku, został członkiem cechu lekarzy i aptekarzy (do którego należeli też malarze) oraz cechu św. Łukasza. W swojej twórczości pozostawał pod wpływem wczesnorenesansowych innowatorów, takich jak Donatello i Masaccio, zwłaszcza w zakresie poszukiwań przestrzennych. W późniejszych latach, według biografa Giorgia Vasariego, Uccello stał się osobą coraz bardziej zamkniętą w sobie i obsesyjnie zaangażowaną w problemy perspektywy. Przydomek “Uccello” (wł. ptak) miał wziąć się stąd, że artysta, nie mogąc pozwolić sobie na utrzymanie żywych zwierząt, kolekcjonował w domu wypchane ptaki. Zmarł we Florencji 10 grudnia 1475 roku.

📐 Fascynacja Perspektywą

Kluczowym elementem wyróżniającym twórczość Uccella była jego dogłębna, niemal naukowa fascynacja perspektywą. Był jednym z pionierów w zastosowaniu nowej perspektywy zbieżnej w malarstwie, dążąc do jak najdokładniejszego i trójwymiarowego przedstawienia obiektów.

  • Geometria i Skróty Perspektywiczne: Uccello, zamiast używać perspektywy jako narzędzia do stworzenia iluzji głębi (jak inni renesansowi mistrzowie), często traktował ją jako cel sam w sobie. Eksperymentował z ekstremalnymi skrótami perspektywicznymi, np. poprzez przedstawienie poprzecznie leżących na ziemi włóczni lub rozrzuconych hełmów.

  • Paradoksalne Efekty: Paradoksalnie, ta obsesyjna precyzja geometryczna nie zawsze prowadziła do realistycznego złudzenia przestrzeni. Wiele jego obrazów wydaje się sztucznych lub odrealnionych, a postacie i elementy krajobrazu, mimo że matematycznie poprawne, sprawiają wrażenie wyciętych z papieru i ułożonych w sztywnym, ciasnym układzie.

⚔️ Główne Dzieła

Twórczość Uccella oscylowała między zamówieniami religijnymi a monumentalnymi dziełami świeckimi.

Pomnik konny sir Johna Hawkwooda (1436)

  • Lokalizacja: Katedra Santa Maria del Fiore, Florencja.

  • Charakterystyka: Jest to fresk trompe-l’œil (iluzja wzrokowa) udający brązowy posąg konny. Uccello zastosował tu innowacyjne rozwiązanie, malując cokoł z perspektywy “żabiej” (z dołu), podczas gdy konia i jeźdźca przedstawił z boku, łącząc w ten sposób dwa różne punkty widzenia, by podkreślić monumentalność postaci.

Bitwa pod San Romano (ok. 1438–1440)

    • Lokalizacja: Tryptyk rozdzielony obecnie między trzy muzea: National Gallery w Londynie, Uffizi we Florencji i Luwr w Paryżu.

    • Charakterystyka: To jego najbardziej znane dzieło, przedstawiające zwycięstwo florenckie nad Sieną. Sceny są pełne dynamiki, ale jednocześnie sztywne i niemal dekoracyjne. Włócznie, tarcze i fragmenty zbroi na pierwszym planie są wykorzystane do budowania perspektywicznej siatki prowadzącej wzrok widza w głąb obrazu. Obrazy te stanowią mistrzowskie połączenie późnogotyckiej estetyki (fantazyjne stroje, baśniowy koloryt) z geometryczną analizą przestrzeni.

Getty Images

Freski w Zielonym Krużganku (Chiostro Verde)

  • Lokalizacja: Kościół Santa Maria Novella, Florencja.

  • Charakterystyka: Freski przedstawiające sceny biblijne, w tym “Potop” i “Historia Noego”. Uccello wykorzystuje tu perspektywę, aby dramatycznie podkreślić narrację. Scena Potopu jest pełna dramatycznych skrótów i elementów geometrycznych (jak na przykład beczka czy arka), które są precyzyjnie osadzone w przestrzeni.

🖼️ Styl i Dziedzictwo

Styl Paola Uccella jest często określany jako indywidualny, synkretyczny i nieco izolowany w kontekście epoki.

  • Synteza Stylów: Jego malarstwo łączyło wyrafinowanie i liniowość Międzynarodowego Gotyku (widoczne w dekoracyjności i płynności form) z naukową racjonalnością renesansu (w wykorzystaniu perspektywy).

  • Kolor i Linia: Uccello używał jasnych, nasyconych kolorów i silnie zaznaczał kontury postaci, co dodatkowo wzmacniało wrażenie odrealnienia. Jego prace często pozbawione są typowej dla renesansu miękkości i sfumato.

  • Wpływ na Późniejszą Sztukę: Choć w XV wieku jego eksperymenty z perspektywą bywały niezrozumiałe, a nawet krytykowane (jak w uwagach Vasariego), w XX wieku twórczość Uccella została odkryta na nowo. Jego geometryczne, antyrealistyczne ujęcia przestrzeni i form zafascynowały artystów kubistycznych i surrealistycznych (m.in. Giorgio de Chirico), którzy dostrzegli w nim prekursora nowoczesnego podejścia do kompozycji i perspektywy.

📚 Bibliografia

  • Vasari, Giorgio. Żywoty najsławniejszych malarzy, rzeźbiarzy i architektów. Wydania różne. (Źródło historyczne, choć subiektywne).

  • Pope-Hennessy, John. Paolo Uccello: Complete Edition. Phaidon Press, 1950.

  • Wegner, Wolfgang. Paolo Uccello. Wydawnictwo Arkady, 1968.

  • Cole, Alison. Perspective. Dorling Kindersley, 1992.

0 komentarz
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Johannes Vermeer - Mleczarka (ok. 1660)
Barok

Johannes Vermeer

napisany przez: admin
Napisany przez admin

Johannes Vermeer (1632–1675)

 

Johannes Vermeer (również Jan Vermeer van Delft) był jednym z najwybitniejszych malarzy holenderskiego Złotego Wieku (XVII wieku). Mimo stosunkowo niewielkiego dorobku i braku sławy za życia poza rodzinnym Delftem, obecnie jest uznawany za mistrza scen rodzajowych, słynącego z niezwykłej dbałości o detale, mistrzowskiego operowania światłem i kolorem oraz intymnego przedstawiania codziennego życia.

Życiorys i kontekst historyczny 📜

Vermeer urodził się w 1632 roku w Delft, gdzie spędził całe swoje życie. Jego ojciec, Reynier Janszoon, był tkaczem jedwabiu, a później został karczmarzem i marszandem sztuki. To w tym środowisku Vermeer prawdopodobnie zetknął się ze sztuką. Niewiele wiadomo na temat jego formalnego wykształcenia artystycznego – niektórzy badacze spekulują, że mógł być uczniem Carela Fabritiusa lub Leonarda Bramera, choć nie ma na to twardych dowodów.

W 1653 roku poślubił Catharinę Bolnes, z którą miał piętnaścioro dzieci, z czego jedenaścioro przeżyło okres niemowlęcy. W tym samym roku został przyjęty do Gildii Świętego Łukasza w Delft, zrzeszającej malarzy. Mimo statusu artysty, prawdopodobnie głównym źródłem utrzymania rodziny było zarządzanie karczmą i działalność marszanda (odziedziczona po ojcu), a nie same dochody z malarstwa. Malował niewiele – historycy sztuki doliczyli się zaledwie około 35–37 zachowanych dzieł.

Jego życie zakończyło się przedwcześnie w 1675 roku. Prawdopodobnie jego śmierć była wynikiem stresu i kłopotów finansowych spowodowanych inwazją Francji na Holandię w 1672 roku (“Rampjaar” – Rok Katastrofy), co doprowadziło do załamania rynku sztuki.

Styl i technika malarska ✨

Styl Vermeera jest natychmiast rozpoznawalny i charakteryzuje się kilkoma kluczowymi elementami:

  • Światło: Vermeer był mistrzem w oddawaniu naturalnego światła, najczęściej wpadającego przez okno po lewej stronie kompozycji. Wykorzystywał światło nie tylko do oświetlenia sceny, ale także do budowania nastroju, modelowania form i akcentowania faktur (np. tkanin).

  • Kompozycja i Perspektywa: Stosował rygorystyczną, geometryczną strukturę kompozycji, często opartą na kratownicy podłogi lub ścian. Badacze sugerują, że mógł wykorzystywać camera obscura (ciemnię optyczną) do precyzyjnego odwzorowania perspektywy i efektów świetlnych, co tłumaczyłoby jego unikalne podejście do plam świetlnych i głębi ostrości (efekt bokeh).

  • Kolor: Używał drogich i intensywnych pigmentów, w tym naturalnej ultramaryny (uzyskiwanej z lapis lazuli) i żółci ołowiano-cynowej. Kolory te zachowują swoją czystość i blask.

  • Tematyka: Koncentrował się niemal wyłącznie na scenach rodzajowych (życiu codziennym), zazwyczaj z udziałem jednej lub dwóch kobiet we wnętrzu, oddanych w chwili intymnej koncentracji: czytających list, grających na instrumencie, pracujących lub rozmawiających.

Najważniejsze dzieła 🎨

Mimo małej liczby zachowanych obrazów, kilka z nich osiągnęło status ikon sztuki światowej:

  • Dziewczyna z perłą (ok. 1665) – Nazywany “Mona Lisą Północy”, jest najbardziej rozpoznawalnym portretem Vermeera, słynącym z magnetycznego spojrzenia modelki i błysku perły.

  • Mleczarka (ok. 1658–1661) – Ukazuje pokorną służebnicę w skupieniu wylewającą mleko, będąc kwintesencją jego mistrzostwa w przedstawianiu światła i faktur.

  • Widok Delft (ok. 1660–1661) – Jeden z zaledwie dwóch zachowanych pejzaży. Wyjątkowy w XVII-wiecznym malarstwie holenderskim ze względu na realizm i melancholijną atmosferę.

  • Kobieta czytająca list przy oknie (ok. 1657–1659) – Obraz poddany niedawnej renowacji, która ujawniła ukryty przez wieki portret Kupidyna na ścianie w tle.

Dziedzictwo i ponowne odkrycie 🌟

Po śmierci Vermeer został w dużej mierze zapomniany na blisko dwa stulecia. Jego obrazy były często przypisywane innym, bardziej znanym malarzom holenderskim.

Jego ponowne odkrycie i sława rozpoczęły się w XIX wieku dzięki francuskiemu krytykowi i historykowi sztuki, Théophile’owi Thoré-Bürgerowi, który w latach 60. XIX wieku opublikował serię artykułów, z pasją przywracając Vermeerowi należne mu miejsce w historii sztuki. Od tego momentu Vermeer stał się jednym z najbardziej cenionych i badanych artystów na świecie, a jego obrazy osiągają rekordowe ceny.

Bibliografia

  • Wielki, J. (2018). Vermeer: The Complete Works. Taschen.

  • Wheelock, A. K. (1995). Vermeer & The Art of Painting. Yale University Press.

  • Thoré, T. E. J. (1866). Van der Meer de Delft. Gazette des Beaux-Arts. (Oryginalna praca, która przyczyniła się do ponownego odkrycia malarza).

  • Janson, J. M. (2001-2024). Essential Vermeer (Internetowe źródło badawcze).

0 komentarz
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Ferdinand Bol – Autoportret (1653)
Barok

Ferdinand Bol

napisany przez: admin
Napisany przez admin

Ferdinand Bol (1616–1680)

Ferdinand Bol był holenderskim malarzem, rysownikiem i akwaforcistą Złotego Wieku malarstwa holenderskiego, znanym głównie z portretów, a także dzieł historycznych i religijnych. Był jednym z najbardziej utalentowanych uczniów Rembrandta van Rijn i odegrał znaczącą rolę w amsterdamskiej scenie artystycznej połowy XVII wieku.

🎨 Życiorys

Ferdinand Bol urodził się w Dordrechcie w 1616 roku. Jego ojciec, Cornelis Bol, był chirurgiem. Wiadomo, że artystyczną edukację rozpoczął prawdopodobnie w Utrechcie lub w Dordrechcie u Jacoba Gerritsza Cuypa. Około 1635 roku przeniósł się do Amsterdamu, gdzie wstąpił do pracowni Rembrandta.

Wpływ Rembrandta był dla Bola decydujący. Pozostał jego uczniem aż do wczesnych lat 40. XVII wieku, by następnie założyć własną pracownię, stając się wkrótce jednym z czołowych portrecistów Amsterdamu. Ożenił się dwukrotnie: najpierw w 1653 roku z Elisabeth Dell, a po jej śmierci w 1669 roku, z Anną van Erckel, zamożną wdową, córką burmistrza. Drugie małżeństwo przyniosło mu znaczny status społeczny i finansowy, co ostatecznie doprowadziło do zakończenia jego kariery malarskiej około 1675 roku. Zmarł w Amsterdamie w 1680 roku.

🖼️ Twórczość i Styl

Wczesna twórczość Bola jest niezwykle bliska stylowi Rembrandta. Charakteryzuje się ona:

  • Dramatycznym światłocieniem (chiaroscuro): Silne kontrasty światła i cienia, często wydobywające postacie z mrocznego tła.

  • Intensywną ekspresją: Skupienie na psychologii postaci w portretach.

  • Bogactwem impasto i grubej farby: Zwłaszcza w przedstawieniach szczegółów, takich jak biżuteria czy tkaniny.

Po opuszczeniu pracowni Rembrandta, styl Bola ewoluował, dostosowując się do panujących gustów zamożnej klienteli. Jego dojrzałe prace, choć wciąż technicznie doskonałe, stawały się bardziej eleganckie, wyrafinowane i gładkie, tracąc nieco z rembrandtowego dramatyzmu na rzecz klasycyzującego stylu popularnego w latach 60. i 70. XVII wieku. Twarzom nadawał jaśniejszy koloryt, a kompozycje stawały się bardziej formalne i dekoracyjne.

Bol specjalizował się w:

  1. Portretach: Liczne portrety członków wpływowych rodzin amsterdamskich, w tym portrety grupowe dla gildii i regentów.

  2. Dziełach historycznych i religijnych: Tworzył duże kompozycje dla instytucji publicznych i prywatnych kolekcjonerów, często przedstawiające tematy mitologiczne lub biblijne. Był autorem dekoracji malarskich m.in. dla amsterdamskiego Ratusza (obecnie Pałac Królewski).

🏛️ Wybrane Dzieła

  • Portret czterech regentek leprozorium w Amsterdamie (1668) – Przykład jego portretów grupowych.

  • Alegoria Pokoju (ok. 1658) – Monumentalne dzieło historyczne.

  • Jakubowi pokazano zakrwawioną szatę Józefa (ok. 1640) – Wczesne dzieło wykazujące silny wpływ Rembrandta.

  • Portret Elisabeth Dell (żony malarza).

📚 Dziedzictwo

Ferdinand Bol był niezwykle popularnym i zamożnym artystą za życia, cenionym zwłaszcza za umiejętność uchwycenia dostojności i statusu portretowanych. Chociaż jego późniejszy styl odszedł od intymnego dramatyzmu Rembrandta, jego twórczość pozostaje kluczowym elementem holenderskiego malarstwa Złotego Wieku, stanowiąc pomost między wczesnym, burzliwym stylem Rembrandta a późniejszym, bardziej formalnym klasycyzmem.

📜 Bibliografia

  • Blankert, A. (1982). Ferdinand Bol (1616–1680): Rembrandt’s Pupil. Davaco Publishers.

  • Groot, C. (2016). Ferdinand Bol: The Painter and His Circle. Amsterdam University Press.

  • Schwartz, G. (1984). Rembrandt, His Life, His Paintings. Viking Press.

  • Wetering, E. van de. (2014). Rembrandt: The Painter at Work. Amsterdam University Press.

0 komentarz
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Elwira odpoczywająca przy stole (ok. 1918–1919)
modernizm

Amedeo Clemente Modigliani

napisany przez: admin
Napisany przez admin

Amedeo Clemente Modigliani (ur. 12 lipca 1884 w Livorno, zm. 24 stycznia 1920 w Paryżu), znany jako Modì, był włoskim malarzem, rysownikiem i rzeźbiarzem pochodzenia żydowskiego. Choć za życia nie odniósł sukcesu, po śmierci zyskał międzynarodową sławę i jest dziś uznawany za jednego z najwybitniejszych artystów XX wieku. Jego twórczość, charakteryzująca się wydłużonymi formami i wyrazistą linią

Życiorys i Młodość

Modigliani urodził się w zamożnej, lecz później zubożałej rodzinie sefardyjskich Żydów. Jego młodość w Livorno naznaczona była chorobami, w tym tyfusem i przewlekłą gruźlicą, która ostatecznie doprowadziła do jego przedwczesnej śmierci w wieku 35 lat.

  • Edukacja Artystyczna: W wieku 14 lat rozpoczął naukę malarstwa u Guglielmo Michelego w Livorno, gdzie poznał malarstwo Macchiaioli.

  • Studia: Kontynuował studia artystyczne we Florencji (od 1902 r. w Scuola Libera di Nudo) i Wenecji (od 1903 r. w Szkole Sztuk Pięknych), gdzie zgłębiał sztukę antyczną i renesansową.

  • Paryż: W 1906 roku przeniósł się do Paryża, osiedlając się na Montmartrze, gdzie szybko wszedł w środowisko artystycznej bohemy, nawiązując kontakty m.in. z Pablem Picasso i Jeanem Cocteau.

Okres Rzeźbiarski (1909–1914)

Za namową rzeźbiarza Constantina Brâncușiego, Modigliani intensywnie poświęcił się rzeźbie w latach 1909–1914. W tym czasie czerpał inspirację ze sztuki pierwotnej, zwłaszcza afrykańskich masek i rzeźb plemiennych, a także ze sztuki staroegipskiej i kambodżańskiej.

  • Charakterystyka Rzeźb: Tworzył głównie stylizowane głowy, charakteryzujące się silnym wydłużeniem, cylindrycznymi szyjami, małymi ustami i migdałowym kształtem oczu, co w późniejszym czasie przeniesie do swojego malarstwa.

  • Powrót do Malarstwa: W 1914 roku, prawdopodobnie ze względu na pogarszający się stan zdrowia (pył kamienny szkodził jego płucom) i problemy finansowe, całkowicie porzucił rzeźbę na rzecz malarstwa i rysunku.

Styl i Główne Tematy Malarskie

Modigliani wypracował indywidualny, niepowtarzalny styl, który łączył wpływy Cézanne’a, afrykańskiej rzeźby i włoskiego renesansu.

1. Portrety

Portrety stanowią największą część dorobku Modiglianiego. Uwieczniał swoich przyjaciół, kolegów artystów (np. Chaima Soutine’a), mecenasów i kochanków, zwłaszcza Jeanne Hébuterne.

  • Stylizacja: Postacie są ujęte na tle o nieokreślonej przestrzeni. Charakteryzują się wydłużonymi, łabędzimi szyjami, pociągłymi twarzami i smukłymi sylwetkami, które nadają im melancholijny i elegancki wygląd.

  • Linia: Płynna, falista linia obrysowująca kontur jest kluczowym elementem jego kompozycji.

  • Oczy: Charakterystycznym elementem są oczy bez źrenic, często puste i migdałowe. Modigliani twierdził, że domaluje źrenice dopiero wtedy, gdy pozna duszę portretowanej osoby.

2. Akty

Seria aktów, stworzona głównie w latach 1916–1919, jest uważana za szczyt jego dojrzałej twórczości i jedną z najważniejszych w historii sztuki XX wieku.

  • Zmysłowość i Geometria: Jego akty są niezwykle zmysłowe i bezpośrednie, lecz jednocześnie silnie zgeometryzowane i stylizowane, co odróżnia je od tradycyjnego malarstwa akademickiego.

  • Kontrowersje: W 1917 roku, podczas jego jedynej wystawy indywidualnej w Galerii Berthe Weill, policja nakazała jej zamknięcie ze względu na “nieprzyzwoitość” eksponowanych aktów (np. Akt leżący).

Życie Prywatne i Tragiczna Śmierć

Modigliani prowadził burzliwe, bohemiczne życie naznaczone ubóstwem, przewlekłą gruźlicą oraz uzależnieniem od alkoholu i narkotyków (hashysz).

  • Jeanne Hébuterne: Najważniejszym i ostatnim związkiem artysty była Jeanne Hébuterne, młoda studentka sztuki. Ich związek był namiętny i tragiczny.

  • Śmierć: Zmarł 24 stycznia 1920 roku w Paryżu na gruźlicze zapalenie opon mózgowych w ubóstwie.

  • Samobójstwo: Dwa dni po jego śmierci, dziewięć miesięcy ciężarna Jeanne Hébuterne, nie mogąc znieść straty, popełniła samobójstwo, rzucając się z okna. Oboje zostali pochowani na cmentarzu Père-Lachaise.

Pomimo braku uznania za życia, Modigliani osiągnął pośmiertną sławę. Jest dziś jednym z najbardziej cenionych i rozpoznawalnych artystów modernistycznych.

Bibliografia Wybrana

  • Diehl, Gaston. Modigliani. Wydawnictwo Arkady, 1993. (Monografia artysty z bogatym materiałem ilustracyjnym)

  • Soutine, Haim. Modigliani: A Life. University of California Press, 1990.

  • Mann, Carol. Modigliani. Thames and Hudson, 1980.

  • Werner, Alfred. Amedeo Modigliani. Harry N. Abrams, 1966. (Wczesna, wpływowa analiza twórczości)

0 komentarz
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Portret damy (ok. 1460 r.)
północny renesans

Rogier van der Weyden

napisany przez: admin
Napisany przez admin

Rogier van der Weyden (również Roger de la Pasture; ur. ok. 1399/1400 w Tournai, zm. 18 czerwca 1464 w Brukseli) był jednym z najważniejszych i najbardziej wpływowych malarzy północnego renesansu i mistrzów wczesnego malarstwa niderlandzkiego, obok Jana van Eycka i Roberta Campina. Jego twórczość, charakteryzująca się głęboką ekspresją emocjonalną, dramatyzmem kompozycji oraz dbałością o szczegóły, wywarła ogromny wpływ na sztukę Europy, zwłaszcza na malarstwo niemieckie, hiszpańskie i włoskie.

Życie i Kariera

Rogier urodził się w Tournai (w dzisiejszej Belgii, wówczas we Flandrii, pod panowaniem książąt Burgundii). Jego oryginalne nazwisko, Roger de la Pasture, wskazuje na pochodzenie francuskojęzyczne; nazwisko van der Weyden jest jego niderlandzkim odpowiednikiem.

  • Nauka: W 1427 roku rozpoczął naukę w warsztacie Roberta Campina (Mistrza z Flémalle) w Tournai, gdzie prawdopodobnie poznał Jacques’a Dareta. W 1432 roku uzyskał tytuł mistrza w cechu malarzy w Tournai.

  • Przenosiny do Brukseli: Około 1435 roku przeniósł się do Brukseli, ówczesnej stolicy Księstwa Brabancji, gdzie objął prestiżowe stanowisko oficjalnego malarza miejskiego (stadsschilder), które piastował aż do śmierci.

  • Wpływy i Podróże: Przypuszcza się, że w roku 1450 odbył podróż do Rzymu z okazji Roku Jubileuszowego. Miał wówczas kontakt ze sztuką włoską, choć jego styl pozostał wierny tradycji niderlandzkiej. Posiadał duży, dobrze prosperujący warsztat, w którym kształciło się wielu uczniów.

Styl i Cechy Charakterystyczne

Twórczość Rogiera van der Weydena jest łatwo rozpoznawalna dzięki kilku kluczowym elementom:

  • Ekspresja i Emocje: Malarz był mistrzem w przedstawianiu głębokich, ludzkich emocji. Postacie na jego obrazach często wyrażają ból, rozpacz, czy pobożność w sposób niemal teatralny, co czyni jego dzieła niezwykle poruszającymi (np. w scenach Ukrzyżowania czy Opłakiwania).

  • Dramatyczna Kompozycja: Często stosował skondensowane, dynamiczne układy z postaciami blisko siebie, co potęgowało poczucie dramatu. Charakterystyczne jest wykorzystanie falujących, płynnych fałd szat, które dodają kompozycji rytmu i ekspresji.

  • Realizm i Detal: Podobnie jak inni mistrzowie niderlandzcy, Rogier wykazywał niezwykłą dbałość o detal, zwłaszcza w przedstawianiu tkanin, biżuterii i elementów architektonicznych. Był jednym z pierwszych, którzy w pełni wykorzystali potencjał nowo rozwiniętej techniki malowania farbami olejnymi.

  • Postacie: Często przedstawiał postacie o wydłużonych proporcjach, delikatnych rysach i niemal rzeźbiarskiej bryle.

Główne Dzieła

Mimo że wiele jego prac zostało zniszczonych lub zaginęło, do najważniejszych zachowanych arcydzieł należą:

  • Zdjęcie z krzyża (ok. 1435): Monumentalny ołtarz uznawany za jedno z jego największych osiągnięć. Znajduje się w Muzeum Prado w Madrycie. Kompozycja jest niezwykle zwarta, a postacie, zwłaszcza Maryja upadająca w omdleniu, są pełne dramatyzmu.

  • Sąd Ostateczny (Ołtarz z Beaune, ok. 1445–1450): Ołtarz polichromowany wykonany dla Hospicjum w Beaune (Burgundia). Jest to wielkie dzieło o tematyce eschatologicznej.

  • Ołtarz św. Kolumbana (ok. 1450–1455): (zachowany tylko fragment) Ołtarz przedstawiający Adorację Mędrców, z bogactwem detali i kolorów.

  • Portrety: Był także wziętym portrecistą (np. Portret damy), który stosował surową psychologiczną głębię, przedstawiając modele na neutralnym tle, co pozwalało skupić się na ich indywidualności.

Dziedzictwo

Rogier van der Weyden cieszył się sławą już za życia. Jego styl, szczególnie sposób przedstawiania emocji i dramatyzmu, stał się prototypem dla religijnego malarstwa naśladowanego w całej Europie. Jego wpływ widać w twórczości takich artystów jak Hans Memling, Dirk Bouts, a także w późniejszym malarstwie hiszpańskim (np. w dziełach Mistrza z Flémalle) i niemieckim. Przyczynił się do ugruntowania Brukseli jako ważnego ośrodka artystycznego w Niderlandach.

Bibliografia

  • Campbell, Lorne. Van der Weyden. London: Chaucer Press, 2004.

  • Châtelet, Albert. Early Dutch Painting, Painting in the Northern Netherlands in the Fifteenth Century. New York: Rizzoli, 1981.

  • De Vos, Dirk. Rogier van der Weyden: The Complete Works. New York: Harry N. Abrams, 1999.

  • Panofsky, Erwin. Early Netherlandish Painting, Its Origins and Character. Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1953.

0 komentarz
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Opuszczona plebania (1888)
RealizmRomantyzmSymbolizm

Adam Chmielowski (brat Albert)

napisany przez: admin
Napisany przez admin

Adam Chmielowski – Wstęp

Adam Chmielowski (ur. 20 sierpnia 1845 w Igołomi, zm. 25 grudnia 1916 w Krakowie), znany później jako Brat Albert, był polskim malarzem, powstańcem styczniowym, zakonnikiem i świętym Kościoła katolickiego. Znany jest zarówno ze swojej działalności artystycznej, jak i ze swojego oddania pracy charytatywnej wśród ubogich i bezdomnych.

Dzieciństwo i Młodość

Adam Bernard Hilary Chmielowski urodził się w zubożałej rodzinie szlacheckiej herbu Jastrzębiec. W młodym wieku osierocony, wychowywał się u krewnych. Odebrał staranne wykształcenie – uczył się w Warszawie, a następnie w Puławach i Petersburgu. Od młodości przejawiał zdolności artystyczne, szczególnie w dziedzinie malarstwa.

Udział w Powstaniu Styczniowym

W 1863 roku, mając zaledwie 18 lat, wziął udział w powstaniu styczniowym. Podczas jednej z potyczek został ciężko ranny i w wyniku odniesionych obrażeń stracił nogę. Ta tragedia nie złamała jego ducha – po leczeniu wyjechał na emigrację do Francji i Niemiec, a później do Belgii.

Kariera Artystyczna

Po zakończeniu działań wojennych Chmielowski oddał się sztuce. Studiował malarstwo w Monachium, gdzie poznał m.in. Jana Matejkę i innych polskich artystów. Jego twórczość malarska była ceniona zarówno przez krytyków, jak i przez środowiska artystyczne. Do jego najbardziej znanych obrazów należy Ecce Homo – poruszający wizerunek cierpiącego Chrystusa, który sam autor uznał za swoje duchowe zwierciadło.

Przemiana Duchowa i Życie Zakonne

W latach 80. XIX wieku Adam Chmielowski przeżył głębokie nawrócenie religijne. W 1887 roku porzucił życie artysty, przywdział habit i przyjął imię zakonne Brat Albert. Zamieszkał wśród ubogich w Krakowie, dzieląc z nimi codzienność, cierpienie i biedę.

Założenie Zgromadzenia Braci i Sióstr Albertynek

Brat Albert założył dwa zgromadzenia zakonne: Zgromadzenie Braci Posługujących Ubogim (bracia albertyni, 1888) oraz Zgromadzenie Sióstr Albertynek Posługujących Ubogim (1891). Celem tych wspólnot była pomoc najbiedniejszym, bezdomnym i opuszczonym. Jego działalność była oparta na haśle: “Trzeba być dobrym jak chleb” – dostępny, potrzebny, codzienny.

Śmierć i Dziedzictwo

Brat Albert zmarł 25 grudnia 1916 roku w Krakowie. Został pochowany w przyklasztornym grobie, a jego postać szybko stała się symbolem miłosierdzia i poświęcenia. W 1983 roku papież Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym, a w 1989 – kanonizował go jako świętego.

Wpływ i Znaczenie

Brat Albert jest dziś jedną z najważniejszych postaci polskiego życia duchowego i społecznego XIX i XX wieku. Jego działalność inspirowała m.in. Karola Wojtyłę, przyszłego papieża Jana Pawła II, który poświęcił mu sztukę teatralną pt. Brat naszego Boga. Zgromadzenia albertyńskie działają do dziś, kontynuując dzieło miłosierdzia.

Najważniejsze Dzieła Malarskie

  • Ecce Homo

  • Dziewczynka z chryzantemami

  • Autoportret w stroju artysty

  • Święty Franciszek

Kanonizacja i Kult

  • Beatyfikacja: 22 czerwca 1983, Kraków – przez papieża Jana Pawła II

  • Kanonizacja: 12 listopada 1989, Rzym – również przez papieża Jana Pawła II

  • Wspomnienie liturgiczne: 17 czerwca

0 komentarz
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Święta Rodzina ze św. Janem Chrzcicielem i św. Małgorzatą (ok. 1495)
Renesans

Filippino Lippi

napisany przez: admin
Napisany przez admin

Wprowadzenie

Filippino Lippi był wybitnym włoskim malarzem okresu renesansu, działającym głównie we Florencji i Rzymie. Uczeń Sandro Botticellego, syn znanego malarza Fra Filippo Lippiego, zyskał uznanie dzięki swoim bogato zdobionym freskom, wyrafinowanemu stylowi i umiejętnemu łączeniu tradycji quattrocenta z nowymi tendencjami sztuki włoskiej przełomu XV i XVI wieku.

Wczesne życie i edukacja

Filippino urodził się około 1457 roku we Florencji jako nieślubny syn Fra Filippo Lippiego i Lucrezii Buti, zakonnicy z klasztoru dominikanek Santa Margherita w Prato. Po śmierci ojca w 1469 roku, młody Filippino został powierzony opiece Sandro Botticellego, pod którego kierunkiem rozwijał swoje umiejętności artystyczne.

Kariera artystyczna

Wczesne dzieła Lippiego są często trudne do odróżnienia od prac Botticellego, co świadczy o silnym wpływie mistrza. Jego samodzielna kariera rozpoczęła się na przełomie lat 70. i 80. XV wieku. Prace Lippiego szybko zyskały popularność dzięki ekspresji emocjonalnej, dbałości o detale i wyrafinowanej narracji.

Do jego najważniejszych zleceń należą freski w kościele Santa Maria sopra Minerva w Rzymie oraz cykl fresków w kaplicy Strozzi w kościele Santa Maria Novella we Florencji. Oba cykle wykazują wpływy szkoły umbryjskiej i rzymskiej, szczególnie Perugina i Pinturicchia, oraz pokazują rozwijającą się w jego twórczości tendencję do manieryzmu.

Styl i technika

Styl Filippina Lippiego cechuje się wyrafinowaną elegancją i teatralnością. Jego dzieła łączą elementy gotyckiej linii i bogactwa zdobień z renesansową dbałością o perspektywę, anatomię i klasyczne motywy. W przeciwieństwie do swojego ojca, który skupiał się na liryzmie i subtelnych emocjach, Filippino często prezentował dramatyczne sceny z bogatym tłem architektonicznym i dynamicznymi postaciami.

Lippi był także mistrzem w doborze kolorystyki, często stosując żywe, ale harmonijnie zestawione barwy. W swoich freskach chętnie wykorzystywał motywy antyczne i alegoryczne, wplatając je w chrześcijańskie narracje, co czyni jego twórczość przykładem renesansowego humanizmu.

Najważniejsze dzieła

  • Freski w Kaplicy Carafa, Santa Maria sopra Minerva, Rzym (1488–1493) – dekoracje z życia św. Tomasza z Akwinu i Matki Boskiej.

  • Kaplica Strozzi, Santa Maria Novella, Florencja (około 1487–1502) – cykl fresków przedstawiający sceny z życia św. Filipa Apostoła i św. Jana Ewangelisty.

  • Zwiastowanie (ok. 1485) – przechowywane w Muzeum Sztuk Pięknych w Budapeszcie, dzieło łączące symbolizm z delikatną ekspresją emocjonalną.

  • Pokłon Trzech Króli (ok. 1496) – obraz przechowywany w Narodowej Galerii w Waszyngtonie.

Znaczenie i wpływ

Filippino Lippi odegrał istotną rolę w przejściu od stylu wczesnorenesansowego do manieryzmu. Jego twórczość była inspiracją dla wielu późniejszych artystów, w tym dla Rafaela i młodego Michała Anioła. Dzięki umiejętności łączenia bogatej narracji z klasycznym rygorem formy, stał się jednym z najważniejszych przedstawicieli florenckiej szkoły malarskiej końca XV wieku.

Śmierć i dziedzictwo

Filippino Lippi zmarł nagle we Florencji w 1504 roku. Mimo stosunkowo krótkiego życia pozostawił po sobie bogaty dorobek artystyczny, który do dziś stanowi przedmiot badań historyków sztuki i podziwu miłośników renesansu.

Bibliografia

  • Freedberg, S. J. Painting in Italy, 1500–1600. Penguin Books, 1975.

  • Hartt, Frederick. History of Italian Renaissance Art. Prentice Hall, 2003.

  • Lightbown, Ronald. Filippino Lippi. Oxford University Press, 1978.

  • Vasari, Giorgio. Żywoty najsławniejszych malarzy, rzeźbiarzy i architektów. (Tłumaczenie polskie), PIW, Warszawa, 1985.

  • Zuffi, Stefano. Il Rinascimento. Mondadori Electa, 2001.

0 komentarz
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Eliasz na pustyni (1818)
Romantyzm

Washington Allston

napisany przez: admin
Napisany przez admin

Washington Allston – wstęp

Washington Allston (1779–1843) był amerykańskim malarzem, poetą i pisarzem, uznawanym za jednego z prekursorów romantyzmu w malarstwie amerykańskim. Jego twórczość charakteryzowała się dramatycznym użyciem światła i cienia, inspiracją sztuką europejską oraz zamiłowaniem do tematów historycznych i literackich.

Życiorys

Wczesne lata
Washington Allston urodził się 5 listopada 1779 roku w Waccamaw Parish w Karolinie Południowej. Jego rodzina była zamożna i posiadała plantacje. W 1800 roku ukończył studia na Uniwersytecie Harvarda, a wkrótce potem wyjechał do Londynu, aby studiować malarstwo w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych.

Pobyt w Europie
Podczas pobytu w Europie Allston odwiedził Włochy, gdzie zetknął się ze sztuką renesansową i barokową. Szczególnie inspirowała go twórczość Tycjana, Rubensa oraz Salvatora Rosy. W latach 1804–1808 mieszkał we Włoszech, gdzie nawiązał kontakt z innymi artystami, w tym Samuelem Taylorem Coleridge’em.

Powrót do Ameryki i późniejsze lata
W 1818 roku wrócił do Stanów Zjednoczonych i osiedlił się w Bostonie. Jego twórczość zyskała uznanie, ale zmagał się z trudnościami finansowymi i problemami zdrowotnymi. Ostatnie lata życia spędził w Cambridgeport, gdzie zmarł 9 lipca 1843 roku.

Twórczość

Washington Allston był jednym z pierwszych amerykańskich malarzy, którzy świadomie przyjęli romantyczny styl. Jego obrazy cechowały się bogatą kolorystyką, dramatycznym oświetleniem i melancholijną atmosferą. W swojej twórczości często sięgał po tematy historyczne, religijne i literackie.

Najważniejsze dzieła:

  • The Dead Man Restored to Life by Touching the Bones of the Prophet Elisha (1811)

  • Elijah in the Desert (1818)

  • Belshazzar’s Feast (niedokończony)

  • Moonlit Landscape (1819)

Poza malarstwem Allston zajmował się również poezją i pisarstwem. W 1813 roku opublikował tom wierszy The Sylphs of the Season, a pośmiertnie wydano jego powieść Monaldi (1841).

Znaczenie i wpływ

Washington Allston wywarł duży wpływ na rozwój amerykańskiego malarstwa romantycznego. Był mentorem dla wielu młodszych artystów, a jego eksperymenty z kolorem i światłem zainspirowały przyszłe pokolenia twórców.

Na jego cześć nazwano miasto Allston w stanie Massachusetts.

Bibliografia

  1. Flexner, James T. Washington Allston: A Study of the Romantic Artist in America. Dover Publications, 1969.

  2. Boime, Albert. Art in an Age of Counterrevolution, 1815–1848. University of Chicago Press, 2004.

  3. Novak, Barbara. American Painting of the Nineteenth Century: Realism, Idealism, and the American Experience. Oxford University Press, 2007.

  4. Sweetser, M. F. Washington Allston: Biography and Critical Study. Houghton, 1879.

Washington Allston – galeria obrazów

Dziewczyna hiszpańska w marzeniach (1831)Eliasz na pustyni (1818)Hermia i Helena (przed 1818)Jeremiasz dyktuje Baruchowi, pisarzowi, proroctwo o zniszczeniu Jerozolimy (1820)Krajobraz po zachodzie słońca (ok. 1819)Matka obserwująca swoje dziecko (1814-1816)Samuel Williams (c. 1817)Siostry (ok. 1816-1817)Ucieczka Florimella (1819)Uczta Baltazara (między 1817 a 1843 rokiem)Włoski krajobraz (między 1828 a 1830)Włoski krajobrazWłoski pasterz (1819)

0 komentarz
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Albrecht Altdorfer - Bitwa Aleksandra pod Issos (1529)
Renesans

Albrecht Altdorfer

napisany przez: admin
Napisany przez admin

Albrecht Altdorfer – wprowadzenie

Albrecht Altdorfer był niemieckim malarzem, grafikiem i rysownikiem okresu renesansu, związanym ze szkołą naddunajską. Znany jest przede wszystkim z pejzaży, które przedstawiał jako samodzielny temat dzieła, co czyni go jednym z prekursorów malarstwa krajobrazowego w Europie. Jego twórczość obejmowała także sceny religijne i historyczne.

Życie i twórczość

Altdorfer urodził się około 1480 roku w Ratyzbonie lub jej okolicach. Większość życia spędził w tym mieście, gdzie pełnił także funkcje urzędnicze. Jego działalność artystyczna przypada na okres wczesnego renesansu, w którym eksperymentował z perspektywą, światłem i atmosferą pejzażu.

Wpływy i styl

Artysta był jednym z czołowych przedstawicieli szkoły naddunajskiej – grupy artystów działających w południowych Niemczech i Austrii, których dzieła charakteryzowały się romantycznym podejściem do natury. Jego styl cechuje się bogactwem szczegółów, intensywnymi barwami oraz grą światła i cienia. Charakterystycznym elementem jego twórczości jest ukazywanie małych, precyzyjnie malowanych postaci w monumentalnych krajobrazach.

Najważniejsze dzieła

Do najważniejszych dzieł Altdorfera należą:

  • „Bitwa Aleksandra pod Issos” (1529) – jedno z najbardziej znanych dzieł, przedstawiające starcie armii Aleksandra Wielkiego z Persami. Obraz wyróżnia się dynamiczną kompozycją i niezwykle szczegółowym tłem.
  • „Mały Ołtarz Pasji” (ok. 1511) – cykl malowideł przedstawiających sceny z Pasji Chrystusa.
  • „Święta Rodzina” (ok. 1510) – przykład jego mistrzostwa w ukazywaniu subtelnych emocji i relacji między postaciami.
  • „Święty Jerzy w lesie” (ok. 1510) – pejzaż pełen mistycznego nastroju, w którym dominują motywy natury.

Techniki i osiągnięcia

Altdorfer wykorzystywał różnorodne techniki artystyczne – od malarstwa olejnego, przez rysunek, aż po grafikę drzeworytniczą i miedziorytniczą. Jego twórczość miała duży wpływ na rozwój malarstwa krajobrazowego, zwłaszcza w Niemczech i Niderlandach. Jako pionier w przedstawianiu pejzażu jako głównego tematu obrazu, wpłynął na późniejszych mistrzów, takich jak Pieter Bruegel Starszy.

Dziedzictwo i znaczenie

Albrecht Altdorfer jest uważany za jednego z najważniejszych niemieckich malarzy wczesnego renesansu. Jego dzieła, zwłaszcza pejzaże, wyznaczyły nowe kierunki w sztuce europejskiej. Obrazy Altdorfera znajdują się w kolekcjach wielu prestiżowych muzeów, m.in. w Monachium (Alte Pinakothek) oraz w Wiedniu (Kunsthistorisches Museum).

Bibliografia

  • Koerner, J. L. (1993). The Moment of Self-Portraiture in German Renaissance Art. University of Chicago Press.
  • Silver, L. (1989). Peasant Scenes and Landscapes: The Rise of Pictorial Genres in the Antwerp Art Market. University of Pennsylvania Press.
  • Stange, A. (1934). Deutsche Malerei der Gotik und Frührenaissance. Deutscher Kunstverlag.
  • Strieder, P. (1980). Albrecht Altdorfer und das Expressive in der deutschen Kunst. Prestel.
  • Wundram, M. (1993). Die deutsche Malerei der Renaissance. Benedikt Taschen Verlag.

Albrecht Altdorfer – galeria obrazów

Albrecht Altdorfer - Bitwa Aleksandra pod Issos (1529)Albrecht Altdorfer - Ecce Homo (ok. 1515)Albrecht Altdorfer - Ostatnia Wieczerza (ok. 1515)Albrecht Altdorfer - Sąd Ostateczny (ok. 1515)Chrystus niosący krzyż (1513)Chrystus przed Piłatem (ok. 1515)Krajobraz ze świerkiem (około 1522)Męczeństwo św. Erazma (1518–1520)Podniesienie krzyża (ok. 1515)Pokłon Trzech Króli (ok. 1530 – 1535Upadek człowieka (ok. 1535)Wjazd do Jerozolimy (ok. 1515)Zdjęcie z krzyża (ok. 1515)

0 komentarz
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Nowsze Posty
Starsze Posty
Are you sure want to unlock this post?
Unlock left : 0
Are you sure want to cancel subscription?
-
00:00
00:00

Queue

Update Required Flash plugin
-
00:00
00:00